Verhuizen, nou ja bijna dan..

Ik kan het nog niet echt geloven

Wist jij dat je gewoon echt fysiek buikpijn kan krijgen van zorgen en stress? Ik niet. Mijn kinderen klagen al weken te pas en te onpas over buikpijn. Zo erg zelfs dat ik ze al een keer door de dokter heb laten checken of er niet iets mis is. Wat verhuizen en wonen op een zolderkamer voor 1,5 jaar wel niet met een gezin kan doen. Vorige week heb ik zelf ruim een dag met buikpijn gelopen, dat was echt niet tof! En het moment dat ik goed nieuws kreeg over het huis en wanneer het klaar zou zijn, verdween de buikpijn. Echt bizar, maar je kunt dus echt buikpijn hebben van de stress!

Hebben jullie dan veel ruzie?

Of we veel ruzie hebben is een vraag die ik met enige regelmaat krijg. Hoe gaan jullie met dee situatie om? Iedere avond klussen, weinig tot geen vrije tijd en wonen op de zolderkamer van je schoonouders. Dat moet iets doen met je relatie. Dat klopt ook wel, dat doet zeker iets. Maar niet want je zou verwachten. Ik ben eigenlijk nog nooit zo gelukkig met mijn man en gezin geweest. De korte momenten dat we met z’n vieren samen zijn, besef ik hoe leuk het is. En daarbij is het wij tegen zij gevoel ook heel fijn. En dan bedoel ik niet dat we ruzie zoeken of ons vreselijk ergeren. Maar het is wel fijn dat we met z’n viertjes goed op één lijn zitten.

De kracht van zwijgen

Als je me vraagt hoe we het zo goed volhouden in één huis wonen met je schoonouders. Dan zullen mijn schoonouders de eerste zijn die zullen beamen dat zwijgen en vooral NIET praten de truc is. In de basis hebben we de afspraak dat als het niet belangrijk is, we er ook niks van zeggen. Als het wel gemeld moet worden, dan gelijk doen en anders nooit meer over klagen. En ik wist niet dat ik dat kon, maar het blijkt, ik ben er goed in. In de gevallen waar ik me kapot erger, negeer ik gewoon iedereen om me heen en verdwijn ik in een bubbel.

Maar waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ik super dankbaar ben dat we hier mogen zitten. Dat ik niet zou weten hoe ik dit zonder mijn schoonouders zou moeten hebben gedaan. Maar wat wel fijn is, is dat we nu 11 juni gaan verhuizen. Ja je hoort het goed, 11 juni! Ik geloof dat ik nu meer bezig ben met mezelf te overtuigen dan andersom. Maar het gaat echt gebeuren. Ik heb geen idee of ik nog op mezelf kan wonen. Vooral schoonmaken heb ik al in geen jaar gedaan, dus dat zal wel weer even wennen zijn!

One thoughtful comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *