Wanneer verander je in een push-ouder

Als je het gevoel hebt dat de juf of meester jouw kind niet begrijpt

Het is heel gek, ik zag mezelf nooit als push-ouders. Eigenlijk nog steeds niet. Maar nadat ik de juf tijdens zowel op de gang als tijdens het 10-minuten gesprek heb vertelt dat mijn zoon heel goed kan rekenen, ben ik het eigenlijk een beetje zat. Mijn zoon heeft nog steeds hetzelfde rekenboekje en doet totaal zijn best niet. Hij krijgt geen uitdaging en dat maakt hem lui.

In het begin denk je dat je je vergist, want hé misschien ben ik wel gewoon door een roze bril aan het kijken en dènk ik alleen maar dat hij goed kan rekenen. Misschien is het wel normaal dat hij sudoku’s maakt met 6 jaar oud en sommen maakt die boven de honderd uitkomen. Misschien doen alle kinderen van die leeftijd dat wel. Kijk, ik heb nooit gedacht dat hij hoogbegaafd was, dat zeg ik dus ook helemaal niet. Maar ik denk wel dat hij handig is met rekenen en als er een moment is om dit te stimuleren is, dat dit dat moment is.

Dubbel gevoel

Natuurlijk moet je de juffen en meesters vertrouwen, want die hebben er voor geleerd. En ik ben zelf het product van een onderwijzer dus ik ben opgevoed met het idee dat juffen en meesters een goed overzicht hebben en houden. En als ik eerlijk ben denk ik dat ook over de huidige juffen van mijn kinderen. Maar een klas van 28 kinderen is gewoon groot en soms kan het zijn dat je iets niet merkt aan een kind. Des te belangrijker, of toch niet?

Is het verstandig om het aan te geven? Of laat je je kinderen en juffen dat rustig zelf oplossen? Geef je het aan aan de juf of kijk je hoe de rest van het schooljaar gaat? Want vertrouwen brengt je ook een heel eind. En ik vertrouw de juf ook echt wel. Ze is heel opmerkzaam en doet dingen op een manier die mij ook aanspreekt. Dus ben ik dan een push-ouder als ik het wederom aangeef? Of ben ik juist een verstandige ouder die de juf nog een keer duidelijk aangeeft waar ze toch een steekje laat vallen?

Bewijs geleverd

Het kan natuurlijk ook zijn dat ik me vergis. Dat hij helemaal niet zo ver is als dat ik dat inschat. Gelukkig hebben we daar rapporten voor. Wat blijkt? Hij scoort ver boven gemiddeld. Zie je wel, ik wist het wel en mijn gevoel zei het ook. Maar nu weet ik het zeker, ik moet hier iets van zeggen. Nu nog even de juiste toon kiezen, want ik denk dat de juf goed werk doet en ik heb heel veel respect voor haar vak. Vanavond ga ik er voor en zal ik het bespreekbaar gaan maken. Spannend vind ik dat wel maar ook ontzettend nodig! Het gaat nu even niet om mij.

Push-ouder of niet, het gaat om mijn kind. Dus al rol ik straks haren trekkend het klaslokaal uit. Mijn kind krijgt moeilijkere sommen. En nu maar hopen dat ik het niet toch mis heb…

One thoughtful comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *