Verhuizen, nou ja bijna dan..

Ik kan het nog niet echt geloven

Wist jij dat je gewoon echt fysiek buikpijn kan krijgen van zorgen en stress? Ik niet. Mijn kinderen klagen al weken te pas en te onpas over buikpijn. Zo erg zelfs dat ik ze al een keer door de dokter heb laten checken of er niet iets mis is. Wat verhuizen en wonen op een zolderkamer voor 1,5 jaar wel niet met een gezin kan doen. Vorige week heb ik zelf ruim een dag met buikpijn gelopen, dat was echt niet tof! En het moment dat ik goed nieuws kreeg over het huis en wanneer het klaar zou zijn, verdween de buikpijn. Echt bizar, maar je kunt dus echt buikpijn hebben van de stress!

Hebben jullie dan veel ruzie?

Of we veel ruzie hebben is een vraag die ik met enige regelmaat krijg. Hoe gaan jullie met dee situatie om? Iedere avond klussen, weinig tot geen vrije tijd en wonen op de zolderkamer van je schoonouders. Dat moet iets doen met je relatie. Dat klopt ook wel, dat doet zeker iets. Maar niet want je zou verwachten. Ik ben eigenlijk nog nooit zo gelukkig met mijn man en gezin geweest. De korte momenten dat we met z’n vieren samen zijn, besef ik hoe leuk het is. En daarbij is het wij tegen zij gevoel ook heel fijn. En dan bedoel ik niet dat we ruzie zoeken of ons vreselijk ergeren. Maar het is wel fijn dat we met z’n viertjes goed op één lijn zitten.

De kracht van zwijgen

Als je me vraagt hoe we het zo goed volhouden in één huis wonen met je schoonouders. Dan zullen mijn schoonouders de eerste zijn die zullen beamen dat zwijgen en vooral NIET praten de truc is. In de basis hebben we de afspraak dat als het niet belangrijk is, we er ook niks van zeggen. Als het wel gemeld moet worden, dan gelijk doen en anders nooit meer over klagen. En ik wist niet dat ik dat kon, maar het blijkt, ik ben er goed in. In de gevallen waar ik me kapot erger, negeer ik gewoon iedereen om me heen en verdwijn ik in een bubbel.

Maar waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ik super dankbaar ben dat we hier mogen zitten. Dat ik niet zou weten hoe ik dit zonder mijn schoonouders zou moeten hebben gedaan. Maar wat wel fijn is, is dat we nu 11 juni gaan verhuizen. Ja je hoort het goed, 11 juni! Ik geloof dat ik nu meer bezig ben met mezelf te overtuigen dan andersom. Maar het gaat echt gebeuren. Ik heb geen idee of ik nog op mezelf kan wonen. Vooral schoonmaken heb ik al in geen jaar gedaan, dus dat zal wel weer even wennen zijn!

verhuizen

We gaan verhuizen! Of toch niet?!

Toen ik net met mijn blog was begonnen, heb ik geschreven over mijn plannen om te gaan verhuizen.  We wonen immers klein –Nou ja, voor Hilversumse begrippen dan..– We wonen met z’n vieren in een appartement van 80m2, twee slaapkamers en een ruim balkon. Niet echt iets om over te klagen, maar echt luxe is het ook niet. Tijd voor wat anders, maar waar heb ik dit vaker gehoord…

Continue reading “We gaan verhuizen! Of toch niet?!”

uitstraling

Mijn uitstraling roept soms agressie op

Gisteren kwam ik op het schoolplein en realiseerde me dat ik al een aantal keer praktisch naast een moeder uit de klas heb gestaan zónder iets tegen haar te zeggen. Dat kwam niet omdat ik haar niet aardig vindt. Totaal niet zelfs, ze viel me gewoon niet op. Echt heel erg raar, want ze is bijna twee meter lang, wat voor een vrouw echt wel een behoorlijke lengte is. Maar op de één of andere manier kijk ik door haar heen en valt ze me niet op. Hoe kan dat?!

Continue reading “Mijn uitstraling roept soms agressie op”

Suiker, suiker en nog eens suiker

Sinds ik met mijn nieuwe regime bezig ben, merk ik dat er langzaam kleine veranderingen in mijn gedrag plaats vinden. Nu zie ik ze als positief, een jaar geleden zag ik het als zeikerige onzin. Ik ben gestopt met suiker en alcohol. Het gekke is dat ik dacht dat ik meer problemen zou hebben met alcohol dan met suiker, maar niets is minder waar. Ik wist niet dat suiker zo’n grote invloed had op je gedrag, humeur maar ook gezondheid. Ik dacht altijd dat ik heel weinig suiker at, TOT ik op de ingrediënten van producten ging kijken.

Continue reading “Suiker, suiker en nog eens suiker”

Eerlijk zijn duurt het langst

eerlijk zijnIk krijg vaak kritiek dat ik mijn kinderen ‘kort’ hou, of ze moet leren om meer van zich af te slaan. Maar ik trek me hier eigenlijk helemaal niets van aan. Ik kijk naar mijn eigen opvoeding en concludeer dat ik daar eigenlijk heel tevreden over ben! Streng, maar rechtvaardig en vooral op basis van redelijkheid. Alles was bespreekbaar, fouten mocht ik maken en het belangrijkste was dat mijn ouders eigenlijk nooit boos werden -Nou ja alleen als ik niet eerlijk was- Je mond gebruiken en niet je handen èn -tot slot- áltijd een ander behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden.

Continue reading “Eerlijk zijn duurt het langst”