Mijn dochter vindt alles leuk.. maar ken ik haar wel?

Mijn dochter is een meisje dat alles interessant vind, direct vriendjes maakt en met iedereen wil spelen. Haar enthousiasme is echt fantastisch! Mijn dochter vind alles leuk, dus naar school gaan zag ze ook helemaal zitten! Iedere dag kreeg ik van haar de vraag of ze al naar school mocht.

Nu is het dan eindelijk zo ver! Mijn dochter mag naar school. Ze mocht afgelopen weken een paar uurtjes per dag gaan wennen en dat ging wonderbaarlijk goed.. Nou ja, de eerste keer dan..

De eerste dagen

Op dag 1 werd ik door mevrouw uit de klas gezet. Zoals ik al zei, mijn dochter vind alles leuk, ze had er zin in en als feedback van de juf kreeg ik: “Nou ze is niet bepaald verlegen!” Zingend en dansend liep ze weer mee naar huis en ze had het zichtbaar leuk gehad. Op dag 2 was het anders, hoewel ze zingend het schoolplein op liep, merkte ik dat ze mijn hand steeds steviger vast pakte. Toen ik afscheid nam liepen haar ogen vol met dikke tranen en dat stopte niet meer “Mamaaaahaaa niet gaaahaaaan” weerkaatste door de gangen van school.. Natuurlijk ben ik weg gegaan, maar het deed me pijn, zo ken ik mijn dochter helemaal niet! Bij het ophalen was ze gelukkig weer heel vrolijk. Van de juf hoorde ik dat ze veel had gehuild die dag. –Ai, mijn moederhart doet pijn!…-

De vloek van het tweede kind

Na deze ontwikkelingen begon ik toch een andere kant van mijn dochter te zien. Ik zag opeens een meisje dat heel onzeker en kwetsbaar was. Een beetje angstig zelfs voor andere kinderen en opeens durfde ze geen woord meer tegen de juf te zeggen. Mijn man en ik zagen onze dochter altijd als het bikkeltje, het meisje dat alles durft en geen angst kent. Maar bij mij komt nu het besef dat ze gewoon een normaal meisje is van 4 jaar oud. Ze moet nog veel leren, ook op sociaal gebied. Verder heeft ze nog lang niet de bagage die mijn zoon inmiddels heeft na twee jaar op de basisschool. En is ze een eigen persoontje waar ik me beter in moet gaan verdiepen. Ik moet gaan snappen wat er in haar binnenvetter hoofdje omgaat en hoe ik haar kan steunen.

Het besef

Opeens realiseer ik me dat ik haar altijd heb gezien als een zelfstandig en wijs meisje. Maar het is voor haar heel belangrijk dat ze zich realiseert dat ze ook gewoon een klein meisje mag zijn als ze dat wil. Dus na school neem ik haar iedere dag even apart en vraag haar hoe het ging? Hoe ze daarop reageert is voor mij echt het beste moment van mijn dag. Ze kruipt tegen me aan en rolt zichzelf op in de foetus houding. Zo blijft ze even een paar minuten liggen, dan krijg ik een kus en knuffel en daarna begint ze met vertellen. Vrolijk kletsend verwerken we dan samen de spannende dag en bespreken we de dag van morgen.

Op die manier sluiten we iedere dag het schoolavontuur af en ik moet zeggen het is heel erg goed zo. Ik wil dat ze voor altijd weet dat ze altijd mijn kleine meisje mag blijven. Hoe groot ze ook is…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *