Rozengeur en maneschijn?! Eerder shitlucht en snottebellen

rozengeur en maneschijnEen eeuwig terugkerend item in mijn blogs is het ouderschap en alles wat daar bij hoort. Dat ik van mijn kinderen hou en dat ik dol op ze ben, is hopelijk algemeen bekend. Deze rozengeur en maneschijn wordt al door teveel bloggers geschreven. Daarom beperk ik mij (meestal) liever tot de duistere kant van het ouderschap. Die kan van het ouderschap waar je pas achter komt als je er zelf midden in zit. Die dingen die je jezelf nooit, maar dan ook nooit zag doen en zelfs op het moment dat je het doet, ben je je er nog niet van bewust. Dat komt meestal pas later. Voor je het weet ben je er in gezogen en ben je geworden waarvan je altijd hebt gezworen dat je het NOOIT zou worden.

In dit blog beschrijf ik een paar momenten waar mij maar weer eens duidelijk werd dat het moederschap echt geen rozengeur en maneschijn is.

Midden in de nacht bezig met poepmanagement

Vannacht was weer zo’n moment dat ik besefte dat werkelijk alle uiterlijke charme van moederschap niet opweegt tegen het werkelijke moederschap. Dat wat achter de gesloten deuren gebeurt. Het is vier uur ‘s nachts en ik hoor een zacht stemmetje mij roepen. Ik probeer het te negeren want ik ben te moe, ik wil niet wakker worden. Maar het stemmetje wordt harder dus ik besluit te gaan kijken. Het is mijn zoon die één duidelijke mededeling heeft: IK MOET POEPEN. Oké duidelijk. “schat ga maar naar beneden ik loop wel even mee” (normaal kan het het alleen maar ‘s nachts durft hij dat niet. Eénmaal beneden blijkt het niet om gewoon poepen te gaan, maar om enorme dunne spuitpoep. Zo erg dat het zelfs tegen de achterkant van de wc en zijn pyjama zat.. -OMG OMG OMG-..

Terwijl ik me in gedachten verbaas dat ik midden in de nacht zo snel en efficient kan handelen. Lukt het me om een (onder gepoepte) pyjama te verwisselen zonder haren vies te maken en de wc schoon te maken. Nadat ik mijn zoon in bed heb gelegd blijkt helaas dat ik zelf niet zo gelukkig ben en dat ook mijn ochtendjas onder zit… Ik haal mijn schouder op, gooi de ochtendjas bij de andere spullen in de wasmachine en duik mijn bed in.. Zorgen voor morgen…

Neus pulken is doodnormaal

Ook ben ik inmiddels al zo ver dat ik tijdens een bezoekje aan de bibliotheek mijn ware aard laat zien. Mijn dochter roept me vanaf de andere kant van de zaal. “Mama ik heb snot! Hele harde snot! Ik krijg het er niet uit!” Aan de andere kant van de zaal zie ik haar staan, ze zit ongeveer tot haar elleboog in haar neus. Af en toe haalt ze de vinger uit haar neus en controleert op snot. Soms steekt ze hem nog even in haar mond, waarna ze weer opnieuw begint. Ze begint gefrustreerd te raken en langzaam harder te schreeuwen. Ik besluit naar haar toe te lopen en ik zeg haar dat ze niet in d’r neus mag pulken. “Maar mama ik het HARDE SNOT” Tja… dat herken ik wel, dat is ook irritant en dan moet het er gewoon uit.

Daar ga ik dan, midden in de bibliotheek.. de wel bekende pinknagel gaat in d’r neus en ik voel wat zitten.. Ik blijf maar draaien en poeren, maar het komt er niet uit. Na (wat voelde als) 10 minuten had ik eindelijk een stuk harde snot eruit. Mijn dochter snuift d’r neus en is tevreden. “Mag ik hem even zien mama?” Trots laat ik de klont zien en samen bewonderen we hem even. Dan kijk ik op en zie verschillende moeder vol walging naar me kijken…

Conclusie

Ik ben inmiddels op een punt beland dat het me echt helemaal niks meer kan schelen wat anderen denken. Iedereen die beweert dat het allemaal rozengeur en maneschijn is de hele dag leeft in de droomwereld. Zelfs als baby’s klein zijn gebeuren er dingen die niemand bespreekt. Ik ben ook wel eens in mijn gezicht gepiest door mijn zoon helaas.

Dus…. Oordeel niet te snel als je mensen rare of smerige dingen ziet doen. Voor je het weet ben je zelf net zo! Probeer er maar gewoon de lol van in te zien en heeeeeel hard te hopen dat je over een aantal jaren, als de kinderen het huis uit zijn, weer terug kan gaan naar normaal sociaal gedrag. Al denk ik dat dat voor mij niet meer mogelijk is. Ik ben al te ver gezonken!

 

2 comments

  1. Merel, wacht maar tot hij 16 is en de hele hal onderkotst, vervolgens doodleuk weer een biertje uit de koelkast pakt of nog erger die 50 jaar oude whisky fles aan de mond zet. Het theeglas van jou dat op het aanrecht stond veegt hij er vanaf en valt kapot op de vloer. Laat maar denkt ie, niemand die het heeft gezien. Ik geef mijn zusje wel de schuld en daarna al scheten latend naar boven loopt om met een ferme boer de nacht af te sluiten. En dan kom jij als lieve moeder ongerust op blote voeten naar beneden om te kijken of het wel goed gaat met ‘Lucje’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *