Treinreizen

treinreizenIk ben vanmorgen naar mijn werk gegaan en ik heb de hele reis het gevoel gehad dat ik nog sliep en pas wakker werd toen ik op plaats van bestemming aan was gekomen… Zoals jullie weten ben ik met m’n nieuwe baan begonnen en met die nieuwe baan komt er een heel nieuw avontuur bij. Want niet alleen ben ik nu de assistent van iemand die verwacht dat ik haar leven in goede banen ga leiden -en reken maar dat een control freak als ik daar van geniet- maar ook ben ik opeens gewoon maar een onopvallend meisje in de trein, een meisje die nog van alles moet leren over treinreizen..

Treinreizen doet gekke dingen met een mens… Ik voel me een lemming, ken je dat spelletje van vroeger nog? Ik speelde het als kind heel fanatiek, allemaal poppetjes (lemmings) die niet na konden denken en enkel rechtdoor liepen, tenzij je ze een andere kant op stuurde. Het spel eindigde (bij mij) altijd in alle lemmings die in een afgrond vielen, of –erger nog- ontploften of in stukken werden gehakt. De mensen die dit vroeger ook speelden snappen denk ik wel wat ik bedoel als ik zeg dat het hele treinreizen me een beetje het gevoel geeft dat ik ook een lemming ben. Al hoop ik wel op een andere afloop dan bij het spel…

Mijn treinreizen gaat ongeveer als volgt.. We lopen met z’n allen naar de trein in Amsterdam, een grote stoet mensen, allemaal slaperig en chagrijnig voor zich uit sjokkend. Het valt me op dat de trein waar we in moeten wordt bekeken door drie verschillende NS medewerkers, allemaal bezorgd kijkend en op de borden staat in grote letters LET OP DE OMROEPBERICHTEN… Denk je dat er iemand is die er naar kijkt of zich er iets van aantrekt? NOPE… Iedereen stapt in de trein, ik ook, schokkend om te zien hoe makkelijk ik me aansluit bij een hersenloze kudde lemmings… En tot ieders irritatie wordt er binnen 5 minuten omgeroepen dat de trein niet zal rijden en dat we het maar ff lekker moeten uitzoeken met z’n allen. Goh wat een verrassing… Dan is er paniek! Hoe, wat, waar?!?! En in diezelfde kudde lopen we allemaal weer de trein uit op zoek naar een alternatief perron. Verrassend genoeg proberen we met z’n 200-en tegelijk op een roltrap te komen, wat natuurlijk niet lukt en resulteert in vooral veel gebrom, geduw en gezucht. Uiteindelijk vinden we de goede trein waar we dit keer als haringen in een ton op elkaar gepropt staan.

Lang leven de trein en de hersenloosheid.. Ik zweer je, heel even, héél even, voelde het zelfs een beetje rustgevend…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *