Mijn songfestival kreeg wel een heel ‘bijzondere’ wending

Niet voor mensen met een zwakke maag

Waar voor de meesten onder ons afgelopen zaterdag een moment van geschiedenis was, een avond om nooit meer te vergeten! Want tja, we wonnen het Songfestival. Had ik wel een heel bijzondere avond. En als ik zeg bijzonder, dan bedoel ik natuurlijk anders dan alle mensen. Niet per se op een hele fijne manier. Dit had alles te maken met een flinke buikgriep van mijn zoon.

Lekker op bed genieten van een plakje worst, een blokje geitenkaas en een heerlijk rood wijntje. Beetje lachen om al die optredens, soms verbaast zijn als er iets fatsoenlijks voorbij kwam. Toen natuurlijk even een goed gevoel hebben bij onze Nederlandse act – Duncan Laurence. Best een leuk liedje als ik eerlijk ben. Toen de optredens ten einde kwamen, vloog opeens onze deur open..

Ik voel me niet zo lekker

De deur vloog open, en in de deuropening stond een jongetje dat helemaal over zichzelf heen had gekotst. ‘Mama, ik voel me niet zo lekker’ zegt hij droog, geen tranen, maar wel een heel wit bleek koppie. Ik veeg z’n gezicht schoon, kleed hem snel uit en weet hem onder de douche te zetten. Dat allemaal in een tijdspan van ca 30 seconden. Ja ja, oefening baart kunst!

Verrassing!

Nadat ik mijn zoon schoon bij z’n vader in bed had gelegd (met een emmertje paraat) ben ik de slaapkamer van de kinderen binnen gegaan. daar lag mijn dochter in het onderste bed van het stapelbed in diepe slaap. De liefdevolle gedachten over mijn dochter werden bruut verstoort door mijn blote voet die in een portie herkauwde spaghetti stapte. Iedere stap die ik daarna zette leek terecht te komen in de spaghetti en uiteindelijk werd ik gedwongen om het licht aan te doen. Met het licht aan trof ik een vloer vol spaghetti aan, spaghetti in het speelgoed van de kinderen, spaghetti en saus in het haar van de barbies, saus onder het bed (hoe dat kan weet ik niet), maar het ergste was dat de deken van mijn dochter ook helemaal onder zat. Gelukkig had hij haar hoofd nog net mist, dat dan weer wel. Wat ik aantrof was echt vreselijk en ik ben ongeveer een half uur bezig geweest om alles schoon te maken. Daarna was ik net op tijd voor de puntentelling van het Songfestival. En dat was het waard!

Één lichtpuntje

Mijn dochter heeft dwars door alle commotie heen geslapen en kwam de volgende morgen boven, compleet verbaast dat ze een nieuw dekbedovertrek had. Maar als je me vraagt wat het beste van dit alles was, dan moet ik toch eerlijk zeggen dat ik het optreden van Madonna heb gemist tijdens het Songfestival. Ware het niet dat ik uit nieuwsgierigheid later alsnog het optreden heb gekeken… SPIJT!

Verhuizen, nou ja bijna dan..

Ik kan het nog niet echt geloven

Wist jij dat je gewoon echt fysiek buikpijn kan krijgen van zorgen en stress? Ik niet. Mijn kinderen klagen al weken te pas en te onpas over buikpijn. Zo erg zelfs dat ik ze al een keer door de dokter heb laten checken of er niet iets mis is. Wat verhuizen en wonen op een zolderkamer voor 1,5 jaar wel niet met een gezin kan doen. Vorige week heb ik zelf ruim een dag met buikpijn gelopen, dat was echt niet tof! En het moment dat ik goed nieuws kreeg over het huis en wanneer het klaar zou zijn, verdween de buikpijn. Echt bizar, maar je kunt dus echt buikpijn hebben van de stress!

Hebben jullie dan veel ruzie?

Of we veel ruzie hebben is een vraag die ik met enige regelmaat krijg. Hoe gaan jullie met dee situatie om? Iedere avond klussen, weinig tot geen vrije tijd en wonen op de zolderkamer van je schoonouders. Dat moet iets doen met je relatie. Dat klopt ook wel, dat doet zeker iets. Maar niet want je zou verwachten. Ik ben eigenlijk nog nooit zo gelukkig met mijn man en gezin geweest. De korte momenten dat we met z’n vieren samen zijn, besef ik hoe leuk het is. En daarbij is het wij tegen zij gevoel ook heel fijn. En dan bedoel ik niet dat we ruzie zoeken of ons vreselijk ergeren. Maar het is wel fijn dat we met z’n viertjes goed op één lijn zitten.

De kracht van zwijgen

Als je me vraagt hoe we het zo goed volhouden in één huis wonen met je schoonouders. Dan zullen mijn schoonouders de eerste zijn die zullen beamen dat zwijgen en vooral NIET praten de truc is. In de basis hebben we de afspraak dat als het niet belangrijk is, we er ook niks van zeggen. Als het wel gemeld moet worden, dan gelijk doen en anders nooit meer over klagen. En ik wist niet dat ik dat kon, maar het blijkt, ik ben er goed in. In de gevallen waar ik me kapot erger, negeer ik gewoon iedereen om me heen en verdwijn ik in een bubbel.

Maar waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ik super dankbaar ben dat we hier mogen zitten. Dat ik niet zou weten hoe ik dit zonder mijn schoonouders zou moeten hebben gedaan. Maar wat wel fijn is, is dat we nu 11 juni gaan verhuizen. Ja je hoort het goed, 11 juni! Ik geloof dat ik nu meer bezig ben met mezelf te overtuigen dan andersom. Maar het gaat echt gebeuren. Ik heb geen idee of ik nog op mezelf kan wonen. Vooral schoonmaken heb ik al in geen jaar gedaan, dus dat zal wel weer even wennen zijn!

Wanneer verander je in een push-ouder

Als je het gevoel hebt dat de juf of meester jouw kind niet begrijpt

Het is heel gek, ik zag mezelf nooit als push-ouders. Eigenlijk nog steeds niet. Maar nadat ik de juf tijdens zowel op de gang als tijdens het 10-minuten gesprek heb vertelt dat mijn zoon heel goed kan rekenen, ben ik het eigenlijk een beetje zat. Mijn zoon heeft nog steeds hetzelfde rekenboekje en doet totaal zijn best niet. Hij krijgt geen uitdaging en dat maakt hem lui.

In het begin denk je dat je je vergist, want hé misschien ben ik wel gewoon door een roze bril aan het kijken en dènk ik alleen maar dat hij goed kan rekenen. Misschien is het wel normaal dat hij sudoku’s maakt met 6 jaar oud en sommen maakt die boven de honderd uitkomen. Misschien doen alle kinderen van die leeftijd dat wel. Kijk, ik heb nooit gedacht dat hij hoogbegaafd was, dat zeg ik dus ook helemaal niet. Maar ik denk wel dat hij handig is met rekenen en als er een moment is om dit te stimuleren is, dat dit dat moment is.

Dubbel gevoel

Natuurlijk moet je de juffen en meesters vertrouwen, want die hebben er voor geleerd. En ik ben zelf het product van een onderwijzer dus ik ben opgevoed met het idee dat juffen en meesters een goed overzicht hebben en houden. En als ik eerlijk ben denk ik dat ook over de huidige juffen van mijn kinderen. Maar een klas van 28 kinderen is gewoon groot en soms kan het zijn dat je iets niet merkt aan een kind. Des te belangrijker, of toch niet?

Is het verstandig om het aan te geven? Of laat je je kinderen en juffen dat rustig zelf oplossen? Geef je het aan aan de juf of kijk je hoe de rest van het schooljaar gaat? Want vertrouwen brengt je ook een heel eind. En ik vertrouw de juf ook echt wel. Ze is heel opmerkzaam en doet dingen op een manier die mij ook aanspreekt. Dus ben ik dan een push-ouder als ik het wederom aangeef? Of ben ik juist een verstandige ouder die de juf nog een keer duidelijk aangeeft waar ze toch een steekje laat vallen?

Bewijs geleverd

Het kan natuurlijk ook zijn dat ik me vergis. Dat hij helemaal niet zo ver is als dat ik dat inschat. Gelukkig hebben we daar rapporten voor. Wat blijkt? Hij scoort ver boven gemiddeld. Zie je wel, ik wist het wel en mijn gevoel zei het ook. Maar nu weet ik het zeker, ik moet hier iets van zeggen. Nu nog even de juiste toon kiezen, want ik denk dat de juf goed werk doet en ik heb heel veel respect voor haar vak. Vanavond ga ik er voor en zal ik het bespreekbaar gaan maken. Spannend vind ik dat wel maar ook ontzettend nodig! Het gaat nu even niet om mij.

Push-ouder of niet, het gaat om mijn kind. Dus al rol ik straks haren trekkend het klaslokaal uit. Mijn kind krijgt moeilijkere sommen. En nu maar hopen dat ik het niet toch mis heb…

Van verbouwing naar renovatie

van verbouwing naar renovatie

Omdat ik al een tijdje stil ben geweest wil ik jullie bijpraten over wat er allemaal gebeurt is in het afgelopen half jaar! Zoals jullie weten zijn we gestart met de verbouwing van ons huis. En zo is de verbouwing de afgelopen maanden ongeveer gegaan…

Het begin

Ik weet nog goed ongeveer een jaar geleden, mijn man en ik waren door het dolle heen, het huis was verkocht! Na een paar uur kwam alleen het besef… Huis verkocht, maar nog geen nieuw huis! In één tel gingen we van opluchting naar een heel andere mentale staat: PANIEK!!

Na een hele heftige zoektocht en het uitgeven van veeeeeel te veel geld, was het gelukt en hadden we ons paleisje gekocht. De paniek veranderde weer in opluchting, maar na een paar dagen beseften we dat dat we een bouwval hadden gekocht. Met als gevolg dat we op zoek moesten naar een aannemer, architect en nog heel veel meer geld -HELP- ennnnn de paniek was weer terug.

De verbouwing

Het oude huis inmiddels verkocht. We zijn ingetrokken op een zolderkamertje van mijn schoonouder voor een maand of 4, 5. De sleutel van het huis gekregen en de sloop is begonnen! Een aannemer gevonden die goed meedenkt, een architect die de tekeningen van het huis in orde maakt en de juiste vergunningen aanvraagt. Alles loopt op rolletjes, maar niet voor lang. Hoppa, daar gaan we weer! De vergunningen afgekeurd, en weer een heel nieuw stress level! De vraag of we nu de 4 maanden deadline gaan halen en of de werkmannen nog beschikbaar zijn als we éénmaal de vergunning hebben, is één van de zaken waar we ons opeens druk over moeten maken.

De stress blijkt terecht, want we lopen inderdaad 8 weken vertraging op door de afgekeurde vergunningen. Na 8 weken krijgen we onze oorspronkelijke vergunning alsnog toegekend! De gemeente… ik snap er niets van maar we kunnen niet anders dan accepteren! Gelukkig konden de werkmannen vrij snel weer door en bleef de vertraging beperkt tot 8 weken.

Maar dat was nog niet alles

Bij het controleren van de muren komen we er achter dat werkelijk al het stucwerk zal moeten worden verwijderd… Uit iedere kamer! Hoppa, weer 3 maanden bovenop de oorspronkelijke planning! Inmiddels zitten we al op 9 maanden en dan zijn we nog niet aan de afwerking begonnen.. Paniek, machteloosheid, wanhoop beginnen toe te slaan!

Zoals de titel al weg geeft, van verbouwing naar renovatie. Het is heel veel werk, niets van wat we hadden verwacht is gebeurt en als we dit van te voren hadden geweten waren we er waarschijnlijk nooit aan begonnen! Maar als je me zou vragen of ik dit nog een keer zouden, kan ik volmondig zeggen: JA! Ik bouw mijn eigen huis, ik leer iedere dag nieuwe dingen en ik ben fysiek heel erg sterk geworden! Ik ben gelukkiger dan ik ooit geweest ben dus we gaan rustig door.

realiteit

Mijn nieuwe realiteit..

Mijn nieuwe realiteit.. We zijn begonnen met het echte werk! Ik ben inmiddels de trotse eigenaar van een rode overall, ik heb werkhandschoenen en zelfs extreem charmante werkschoenen met een stalen neus. Bij het klusbedrijf kennen ze me bij mijn voornaam en weten ze mijn adres uit hun hoofd.

Ook hebben we inmiddels een aannemer gevonden die met ons gaat samenwerken. Want we willen heel veel zelf gaan doen. Iedereen verklaart ons voor gek, maar wij vinden het juist heel erg leuk. Op die manier leer je pas je huis echt goed kennen en tegelijkertijd heb je ook nog een fijne workout!

Continue reading “Mijn nieuwe realiteit..”